P&O passé & overbodig?

De beroepsgroep Personeel & Organisatie, of Human Resource Management, worstelt de laatste jaren met haar identiteit. Organisaties zijn voortdurend in ontwikkeling maar het personeelsmanagement kan in die ontwikkeling slechts met moeite meegaan. Aan het begin van de 21e eeuw wordt manifest wat we aan het einde van de vorige eeuw al zagen aankomen: de grootste uitdaging voor organisaties ligt in het vinden en binden van gekwalificeerd, zichzelf blijvend ontwikkelend personeel, dat in een werkgemeenschap functioneert waar flexibiliteit en mobiliteit bepalend zijn.

Heeft P&O ofwel HR in deze tijd ook een transitie nodig?

Human Resource Management wordt in dit boek omschreven als: het vinden van een balans tussen de ambities van het individu en de ambities van de organisatie in een systeem van structuur en cultuur. De enige kans die de personeelsmanager heeft om in een dergelijke omgeving succesvol te zijn, is door positie te kiezen. Dat vereist inzicht in zowel het vakgebied als de zakelijke activiteit van een bedrijf. Het vereist bovenal moed, omdat de HR-manager bij het maken van zijn keuze zijn eigen veiligheid en afhankelijkheid opgeeft en deze inruilt voor wederzijdse afhankelijkheid.

In ‘P&O, passé en overbodig?’ houdt Daan Fousert zijn collega’s in – wat hij zelf noemt – ‘het mooiste vak dat er bestaat’ een spiegel voor en roept ze op vooral kritisch te zijn op het eigen functioneren. Uiteindelijk zullen ze de organisaties die zij bedienen een dienst bewijzen door aan te tonen waar zij willen staan. De personeelsmanager is dan allerminst passé of overbodig.